De olifantenmuts

Vastleggen in volledig scherm 30-11-2015 183212.bmp

Als je graag de indruk wilt wekken dat je je voedsel in je mond kunt stoppen zonder je handen daarvoor te gebruiken, dan is deze muts echt iets voor jou! Met deze blikkenvanger steel je gegarandeerd de show, en het is weer eens wat anders dan de veel voorkomende emo-pandamuts.

Net als de huid van een olifant voelt de muts een beetje stug aan, maar wees niet bang: er zijn geen echte olifanten voor mishandeld, en het is gemaakt van uit elkaar vallend kunstwol, dus hartstikke vegan verantwoord! Zo ziet iedereen in één oogopslag dat je een echte dierenvriend bent! De muts heeft zoals je ziet slagtanden, maar daar heb je minder aan dan dat het eruit ziet. Er zitten geen spieren in de muts die je aan kan spannen en bovendien zijn de slagtanden erg buigzaam en zacht, dus als je de intentie hebt iemand te slachten, raad ik je aan om je eigen tanden te gebruiken, of anders een hakbijl. De hakbijl zit helaas niet bij de muts inbegrepen, maar die kun je vinden in de meeste doe-het-zelf zaakjes of in het tuinhuisje van je vader.

Waar vind ik zo’n prachtige hoofddeksel?
Deze muts komt van een kraampje in de Jaarbeurs Utrecht, tijdens de Mega Record & CD Fair, die twee keer per jaar plaatsvindt. Op het prijskaartje staat het geheimzinnige woord ‘Merchandise’. Officieel kost deze muts €9,99, maar omdat ze graag hun kraampje af wilden sluiten voor de dag en we maar langzaam alle mutsen bleven overwegen (welke dierenmuts vertegenwoordigt het beste ons karakter?), kwamen ze met het onweerstaanbare voorstel: vier mutsen voor €10,-!

Hier is hun webshop:
www.holeinthewallposters.com
Al heb je daar niet bijster veel aan als je deze muts zoekt. Die staat namelijk helemaal niet op de site. Maar je kunt er wel mooie koffiemokken vinden.

 

 

 

Een memorabel logeerpartijtje

Bij een innige beste vriendinnen-schaps band horen vele logeerpartijtjes. Soms bij de één, soms bij de ander.
Een opmerkelijk logeerpartijtje wat ik me nog kan herinneren alsof het gisteren was, was die met Nonie.
We waren een jaar of elf. Met mijn zus sliepen we in een kamer. Er werden verhalen verteld, leraren opgebeld en nog veel meer van dit soort praktijken. Maar een ding miste er en dat was snoep, chips en ijs.
Desbetreffend voedsel was aanwezig in het huis. Het was echter allang bedtijd geweest en mijn vader zat op dat moment in de woonkamer tv te kijken.
Dit betekende dat we zo stiekem mogelijk de kasten moesten plunderen. We verzonnen een perfect afleidingsmanouvre.
Met zijn drieën slopen we naar de keuken. De één zette de kraan keihard aan, de ander liep de woonkamer in om mijn vader te verrassen met een heus optreden. Hard en vals werd er voor hem gezongen, zodat de derde persoon ondertussen ongemerkt iets uit de kast kon pakken.
Keer op keer deden we dit. Afgewisseld door mijn zus en ik werd mijn vader steeds gestoord in zijn tv-programma door onze prachtige stemmen. Ondertussen hadden we een hele voorraad aan snoep, chips en ijsjes te pakken gekregen.
Even later ging mijn vader lopen met de hond. Wij zagen natuurlijk onze kans schoon om nogmaals de kast te plunderen, maar toen ik één van de gesnaaide koekjes in mijn mond stak om hem op te eten, stikte ik erin. Mijn zus deed de heimlich greep op me en ik braakte op de grond. Snel moesten we het opruimen om niets te laten merken. Het logeerpartijtje was hiermee tot een tragisch eind gekomen.

Beperkt bestaan voor slordige personen

Eens in de zoveel tijd gebeurt het weer eens dat ik mijn portemonnee of mijn identiteitsbewijs kwijtraak. Het lijkt wel alsof alles waar ik goed op moet passen op een gegeven moment gewoon een eigen leven gaat leiden en zelf besluit om te verdwijnen zodat ik weer een heleboel geld moet betalen. Sleutels, telefoons en portemonnee’s houden het bij mij nooit lang uit.

De eerste keer dat dit mij gebeurde had ik geluk: er waren geen andere pasjes bij betrokken en ik was alleen mijn ID kwijt. Even later vond ik hem zelfs weer terug, ergens in huis, maar toen had ik natuurlijk allang een nieuwe. Dus stopte ik mijn oude en mijn nieuwe identiteitsbewijs in een portemonnee. Daar zaten ze een tijdje met zijn tweeen tot ik mijn portemonnee weer kwijtraakte.
De volgende dag werd ik gebeld door de politie: ze hadden hem gevonden. Maar waarom had ik er twee? Ik kon hem die dag op komen halen helemaal in Rotterdam Zuid.
Ik was ontzettend brak en ik had niet geslapen dus ik voelde me nog helemaal wazig en alsof ik van alles fout aan het doen was. Waar je je op zo’n moment gewoon niet wilt bevinden is in een politiebureau.

Mijn oude identiteitsbewijs werd ingenomen. We waren weer met zijn tweeen. Mijn identiteitsbewijs en ik tegen de wereld. We waren dolgelukkig samen. Alhoewel ik er op die foto uit zag alsof ik uit een TBS-kliniek was ontsnapt.
Helaas, de chaotische kwijtraakziekte bleef niet ongenadig en even later raakte ik weer mijn portemonnee kwijt. Toevallig had ik net die dag mijn bankpas en ov-chipkaart los in mijn tas gestopt, maar de rest was ik kwijt. Onder andere het pasje wat ik het minst graag wil kwijtraken: mijn ID. Alweer.
De laatste keer dat ik hem zag was in mijn portemonnee, ik zat op een bankje en haalde er een vloetje uit. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ik zo dom was om hem daar te laten liggen, maar ik zou het anders ook niet weten. Hij was gewoon verdwenen.

Toen ik weer (eindelijk, na maanden) een nieuwe ID ben aan gaan vragen, werd er aardig pissig gereageerd. “Dit is al je derde vermissing, he”, zei een chagrijnige baliemedewerkster.
“Ja, weet ik”, antwoordde ik. Vertel mij wat.
Na iedere vraag en kort antwoord viel er een stilte. Er was toetsenbordgetik te horen. De mevrouw liet duidelijk merken dat ze mijn slordige gedrag niet kon waarderen.
Nu bleek het ook nog eens zo te zijn dat als ik hem nog een keer kwijt raak, het zomaar zou kunnen gebeuren dat me een paspoort geweigerd kan worden. Wat dus betekent dat ik de EU niet meer kan verlaten.

Iedere keer dat ik een nieuwe ID heb aangevraagd, heb ik keurig een boete betaald. Dus waar is dit nou weer voor nodig? Verdienen slordige, chaotische mensen het niet om de wereld te verkennen? Blijkbaar kunnen ze het zomaar maken om je af te sluiten voor een heel groot deel van de wereld, alleen maar omdat zij verzonnen hebben dat je geen dingen kwijt mag maken.
Ik vind het ook niet leuk om dingen kwijt te raken, elke keer weer hetzelfde verhaal. Alles lijkt zomaar te verdwijnen terwijl ik het dan drie seconden eerder nog in mijn handen gehad heb. Maar heb ik als chaotisch persoon niet al genoeg te lijden?
Een tijd lang geen toegang tot clubs, het niet meekrijgen van drank en sigaretten. Dan ben je twintig, maar dan heb je er niets aan. Vooral niet met die nieuwe drank en tabaks wet – al werd ik daarvoor vaak ook al voor vijftien aangezien in de supermarkt.
Steeds maar weer nieuwe sleutels, telefoons, pasjes enzovoorts moeten halen, iedere keer paniek voelen wanneer ik erachter kom dat het weer zover is en dan straks ook nog eens een beperkt bestaan. Tenminste, ik ga er vanuit dat ik hem ooit nog wel een keer kwijt raak. Niet dat ik zo’n gigantische reizigster ben, maar toch, misschien ooit.

Gelukkig heb ik volgende week weer een ID en voor een pasfoto is de foto best oke. Ik kan weer overal naar binnen, ik hoef niet meer persee plekken te mijden waarvan ik weet dat er om legitimatie wordt gevraagd, ik hoef niet meer moeilijk te doen om sigaretten of alcohol te krijgen, daar gaat het om. Om de rest maak ik me later wel een keer druk. Als ik hem weer kwijt ben.

Het aftervakantiesyndroom

Paniek. Chaos. Intens verdriet. Enkele gevoelens die in mij opkomen wanneer ik na twee welverdiende weken vakantie weer naar school moet.
Het is nou niet bepaald dat ik uitgerust weer op school kom. Het is natuurlijk allemaal heel jofel om feestdag na feestdag in een vakantie te proppen (heb je in ieder geval wat te doen), maar dagenlang drinken gaat je niet in de koude kleren zitten. Natuurlijk kies ik daar zelf voor. Alhoewel, met kerst en oud en nieuw ben je wel een soort van verplicht, het lekkere eten wordt je voorgeschoteld en het lekkere drinken naar binnengegoten. De katers blijven zich maar opstapelen tot je aan het eind van de vakantie nog verrotter bent dan daarvoor.
En dan moet je weer naar school. Alle vakantie en feestdagenvreugde is als sneeuw voor de zon verdwenen op het moment dat je beseft dat het leven vol verplichtingen weer begint. Met moeite vorm je je om twee uur  ’s middags opstaan systeem weer om tot een vroeg naar bed, vroeg opstaan ritme. Iets waar ik, waarschijnlijk voor de rest van mijn leven, moeite mee blijf hebben. Ik begin er vol goede moed aan, gemotiveerd en al, maar dan zwakt het langzaamaan weer af.
’s Avonds denk ik geen enkele moeite te hebben met het opstaan van de komende ochtend. ’s Ochtends vervloek ik mezelf iedere keer weer, want oh, wat is mijn bed toch fijn. Waarom ik me ’s avonds nooit besef hoe fijn mijn bed is, dat weet ik niet.
Op school aangekomen is het alsof de vakantie, met al zijn feestelijke feestelijkheden, nooit heeft plaatsgevonden. Iedereen is hetzelfde, iedereen doet hetzelfde en aan niemand is te merken dat ze niet lang geleden gezellige feestdagen hebben doorgebracht en dronken, intens gelukkig en vol goede moed het nieuwe jaar hebben ingeluid. Sterker nog, iedereen is down. Want de vakantie is voorbij. Het enige sombere vooruitzicht: school, school en nog meer school. Ergens in de verste verte schijnt een lichtpunt: de volgende vakantie.

Facebook irritaties

Ik besteed behoorlijk veel tijd aan facebook, waarschijnlijk nog meer dan ik zelf doorheb, maar waarom eigenlijk? Een groot gedeelte van de facebookposts die ik zie irriteren me alleen maar.
Natuurlijk, iedereen facebookt op zijn eigen manier en moet ook zeker doen en laten wat hij zelf wil, maar sommige dingen vallen mij nu eenmaal op. Hier dus een paar van mijn facebookirritaties (niets persoonlijks).

Undercover
Mensen die in hun status duidelijk over een persoon zitten te klagen die ze ongetwijfeld in hun lijst hebben staan, zonder de naam erbij te vernoemen.
Je wilt dat het gelezen wordt door de desbetreffende persoon, maar je wilt blijkbaar ook dat de rest van je lijst ervan kan meegenieten, anders had je het gewoon tegen de persoon zelf kunnen zeggen in een prive bericht. Ook een soort aandacht vragen dus.
Waarschijnlijk wordt hier dus gehoopt dat:
1. De desbetreffende persoon de status leest en er zelf over begint. Dit waarschijnlijk omdat je er zelf niet over durft te beginnen want je wilt liever niet moeilijk gevonden worden.
2. Overige vrienden die er niks mee te maken hebben gaan vragen wat er aan de hand is. “Wat is er dan?” Zo ziet de rest van je facebooklijst dat er mensen zijn die om je geven.
3. Er een drama ontstaat. Misschien dat degene over wie het gaat zelfs reageert onder de status, waarop er een mooie ruzie ontstaat waarvan iedereen kan meegenieten. Natuurlijk komen er meer mensen voor je op omdat het jouw vrienden zijn die het zien. Ook een handige manier om je goed te laten voelen over jezelf.
Meestal reageert de desbetreffende persoon helaas niet, en dan blijft er alleen nog maar een zielig gefrustreerd mensje over, met misschien wat mensen die vragen wat er aan de hand is. Meestal wordt er dan geantwoord: ‘ik pm het je wel’. Dus als je het kwijt wilde, waarom pm’de je dan niet in de eerste plaats? Heb je eerst de bevestiging nodig van je vrienden dat ze het wel willen horen?
Deze posts zijn soms nog wel interessant, want zeg nou zelf, wie houdt er nou niet van drama?

Tijdsbepalingen
Posts waarin vermeld wordt welke tijd of dag het is en hoeveel dagen het nog duurt voordat het weekend is.
Een paar voorbeelden:
Het is 1 uur! Nog twee uur en dan ben ik uit! Iedereen weet dat het 1 uur is. Mensen kijken geregeld vaak op de klok. Er zit er een rechts onderin je beeldscherm. Er zit er een op je telefoon. Voor de rest vindt niemand het interessant om te weten wanneer je uit bent. Of je moet hopen dat er iemand is die zegt: “Ik ben ook over twee uur uit! Laten we iets leuks gaan doen!” maar dat gebeurt over het algemeen meestal niet.
Yes, het is weekend! Is het weekend? Oh, dat had ik echt niet door. Supertof dat je zo blij bent dat het weekend is, maar dat geldt voor iedereen. Het is niets nieuws dat het op vrijdag weekend is. Fijn weekend.

Aanstelleritus
Als je een keer aan je vrienden mededeelt dat je ziek bent is dat nog niet zo erg, maar er bestaan van die typetjes die altijd wel ziek, zwak of misselijk zijn en dat moet dan ook heel de wereld weten, iedere keer weer.
Natuurlijk zijn er mensen die vaker ziek zijn dan anderen, maar bij sommige mensen vraag ik me echt af of ze de hele boel niet verzinnen om aandacht te krijgen.
Niet alleen ziekteposts, maar ook posts over hoe kut je je wel niet voelt en dat je leven zo verschrikkelijk zwaar is.
Waar ben je naar op zoek? Medelijden? Vind je het echt fijn om zielig gevonden te worden? Zijn beterschapsposts je medicijn? Niemand schiet er iets mee op en het is saai. Sorry als dit jouw manier is om aandacht te zoeken, het is niets persoonlijks, nogmaals.

Deel deze foto als…
Deel deze foto als je van je moeder houdt. Deel deze foto als je tegen dierenmishandeling bent. Deel deze foto als je denkt aan dierbare gestorvenen.
Als ik deze foto niet deel, betekent het dan dat ik niet van mijn moeder hou? Dat ik niet tegen dierenmishandeling ben? Dat ik niet denk aan dierbare gestorvenen?
Ik hou wel van mijn moeder, ik ben tegen dierenmishandeling en ik denk wel aan dierbare gestorvenen, maar ik hoef zo’n plaatje wat meestal ook nog eens vol spelfouten zit echt niet op mijn wall.  Natuurlijk is het fijn om jezelf en je moeder een goed gevoel te geven en een fijne reactie te krijgen dat zij ook van jou houdt en de wereld te laten zien dat jullie van elkaar houden, maar als het goed is is dit wel vanzelfsprekend (ja, er zijn uitzonderingen), maar je hoeft zoiets niet te bewijzen met zo’n stom plaatje. Vaak hebben dergelijke plaatjes ook nog eens gruwelijke spelfouten.

Spelletjes
Je hebt van die personen op facebook die niet begrijpen dat je niet alles hoeft te delen, voor facebookspelletjes bestaat de optie ook om het delen ervan uit te zetten. Niemand hoeft namelijk te weten dat je een ingepakt en een gestreept snoepje hebt gemixt op Candy Crush, niemand is erin geinteresseerd hoeveel punten je hebt gehaald bij welk level dan ook. Ooit wel eens iemand gezien die op zo’n post reageert: “Zo hé! Dat zijn een hoop punten, goed gedaan!”
Nee. Dit waarschijnlijk omdat iedereen het irritant vindt om talloze berichten achter elkaar te zien die allemaal op elkaar lijken. Ook gaat het bij Facebook spelletjes vaak niet eens om je eigen skills, maar is het maar net toeval welk snoepje op welke plaats wordt neergezet (in het geval van Candy Crush en Farm Heroes, in ieder geval. Verder speel ik niet veel facebookspelletjes, dus ik weet het niet, vergeef me).
Vaak zijn er ook vaak mensen die niet begrijpen wie ze wel en wie ze geen verzoeken moeten sturen.
Bij Candy Crush wil ik anderen nog wel eens helpen omdat ik zelf ook een verslaafde ben, maar vaak krijg ik verzoeken van spellen die ik niet eens speel. Nee, daar ga ik dus echt niet op klikken, sorry.
Als speler kun je, bij het versturen van verzoeken, kiezen tussen je gehele vriendenlijst en mensen die ook spelen. Laat de mensen die zich hier tot nu toe buiten hebben gehouden buiten, alstublieft. Je wilt het toch niet op je geweten hebben mensen verslaafd te maken aan een spel waarin je medefacebookers moet lastigvallen met irritante verzoeken?
Denk je eindelijk belangrijk te zijn wanneer er een nummertje verschijnt boven die merkwaardige wereldbol, is het maar een gameverzoek. Fuck my life.

Obvious
Hoera, het sneeuwt! tenminste, zo gaat het meestal op de eerste sneeuwdag van het seizoen. Daarna verandert het al gauw in: Nee het sneeuwt! of iets in die richting.
Wow, sneeuwt het? Het was me nog niet opgevallen dat heel de straat wit is.
Uiteraard begrijp ik dat sneeuw een wonderbaarlijke verschijning is, maar is het niet overduidelijk dat het sneeuwt? Iedereen weet het, iedereen ziet het, sommige gaan op hun muil en het gebeurt ieder jaar weer.
Bij desbetreffende sneeuwposts horen ook dit soort posts:
“Ja mensen we weten allemaal dat het sneeuwt.”
En deze natuurlijk:
“Ik zie zoveel posts van mensen die zeiken over mensen die over sneeuw posten.”
Die laatste zie je trouwens ook veel. Natuurlijk moet iedereen zijn mening geven over hetzelfde onderwerp, maar als iedereen hetzelfde post wordt het nogal eentonig om Facebook langs te scrollen.
Ja, ik weet het, ik zeik nu ook over mensen die zeiken over mensen die zeiken over sneeuw, maar goed, stil. Dit is een Facebook irritatie post, dit is niet Facebook.

Deel alles met je vrienden
Er zijn mensen die dit een beetje te letterlijk nemen wat mij betreft. Ben je aan het wachten op de bus op weg naar school? Goh, interessant. Gelukkig zijn er in mijn lijst weinig mensen van wie ik dit soort posts zie en misschien gaat dit meer op voor twitter, maar kom op. Wie denk je dat er geinteresseerd is in het feit dat jij op de bus wacht? Doe je dit niet elke weekdag?
Twintig minuten later een status of een tweet dat je bent aangekomen op je bestemming. “Ben nu op sgool”. Dank je wel voor deze informatie.
Zometeen lekker spaghetti eten.
Ga je zo spaghetti eten?
Eet smakelijk.
Like!
Is het niet genoeg om elkaar aan de eettafel eet smakelijk te wensen, of heb je daar meteen al je vrienden bij nodig?
Natuurlijk, er zijn mensen die nu eenmaal niks interessanters mee maken in hun leven dan de reis in de bus naar school en het eten van spaghetti en toch een nuttige bijdrage willen leveren in de tijdlijn van hun vrienden, maar verzin dan gewoon wat anders, of leuk het een beetje op, want dit is niet nuttig en voor niemand boeiend, behalve voor je moeder die niks meer te doen heeft sinds haar kinderen uit huis zijn en het enige wat ze nog kan doen is heel de dag je facebook stalken om te weten wat je doet omdat ze weet dat je het irritant vindt als ze heel de dag aan de telefoon hangt.

Deel ALLES met je vrienden
Los van personen die elk oninteressante stapje in hun leven aan de rest van de wereld willen melden, staan mensen die denken dat Facebook een soort dagboek is. Moet echt iedereen weten dat je vriend weer eens is vreemdgegaan? Hou je dit niet liever voor jezelf, zodat je je niet hoeft te verantwoorden als je straks toch weer naar hem teruggaat?
Dit is maar een voorbeeld, ik heb tot nu toe nog niemand dit zien posten, maar ik zie wel eens dingen waarbij ik plaatsvervangende schaamte voel wanneer ik het lees. Sommige dingen zijn gewoon privé en what has been seen cannot been unseen. Sommige mensen kunnen misbruik maken van je posts en dat is wel het laatste wat je wilt met zo’n gevoelige post. Natuurlijk is het de bedoeling dat je je vrienden op de hoogte houdt van je leven, maar niet iedereen op Facebook is werkelijk je vriend en sommige dingen zijn gewoon bedoeld voor een privégesprek.

Stelletjes
Je hebt van die stelletjes die maar al te graag aan de rest van heel Facebook duidelijk willen maken dat ze facebook official zijn. Keer op keer zie je weer dat ze op elkaars prikbord zetten hoeveel ze wel niet van elkaar houden (nog een ergernis: prikbord was veel cooler dan tijdlijn, dus zeg ik lekker nog prikbord). Willen jullie bewijzen aan de anderen hoe gelukkig jullie met elkaar zijn, of anderen jaloers maken misschien? Of denk je dat het mogelijk is om de rest erbuiten te laten en dit gewoon naar elkaar te Whatsappen?
Ja, het is heus niet erg als dit af en toe gebeurd, hartstikke leuk en schattig, maar sommige stelletjes gaan hier zo ver in dat ze zelfs bezorgd zijn als ze niet iedere drie minuten de bevestiging krijgen dat er van hen gehouden wordt. Vroeger was het een probleem als je niet in elkanders MSN-naam stond, nu gaat het allemaal via Facebook.

Bitstrips:
Er wordt duidelijk niet helemaal begrepen hoe je bitstrips moet maken. In plaats van gewoon al die dingen standaard over te nemen kun je ze ook wat laten zeggen met een tekstballon, je kunt gezichtsuitdrukkingen en houdingen veranderen, maar goed, originaliteit is natuurlijk ver te zoeken. Het is gelijk niet meer leuk. Dank jullie wel.

Overige irritaties:
Leuke avond gehad! Uhm ja… En? Wat heb je gedaan? Nog meer informatie? Wij willen spanning en sensatie. Wat voor rare avonturen heb je beleefd? Nog een paar keer op je bek gegaan? Dat is wat mensen willen horen, niet dat je een leuke avond hebt gehad. Of ben je het vergeten?
Zoekt een huis. Ik weet niet hoe het is want ik heb nog nooit een huis gezocht, maar het ziet er gewoon stom om je naam te veranderen in bijvoorbeeld Berta Zoekt Huis in Rotterdam. Misschien helpt het je op jacht naar je huis maar het is gewoon irritant en lelijk. En ik irriteer me eraan. Verder: one love.
Winacties. Nee, je gaat niet winnen, je bent een onfortuinlijk persoon.
Voetbaluitslagen. Degene die geinteresseerd zijn in voetbal weten het al, degene die niet geinteresseerd zijn in voetbal interesseert het niet. Of mensen willen een paar uur later de samenvatting nog kijken en je hebt zojuist een spoiler gemaakt.
Vind ik niet leuk! Mensen blijven maar denken dat het grappig is om te zeggen dat het stom is dat er geen Vind Ik Niet Leuk knop is.
Dubbel Taggen. Facebook schrijft al ‘– met’ voor je, dus je hoeft niet ‘met’ aan het eind van je status te schrijven.
Leuke avond gehad! Met — met naam, naam
Gruwelijke spelfouten. Doe je het expres, ben je breezer of ben je gewoon echt dom?
“Heeft een ingewikkelde relatie met…” Je hebt een relatie of niet. Of een ingewikkelde relatie, maar moet echt iedereen weten dat ie ingewikkeld is?
Foto’s van eten. Meestal ziet het er op de foto nog ranzig uit ook.
De vlag. Als er iets belangrijks is gebeurd, besluit heel Facebook massaal zijn profielfoto te veranderen in een kleurige vlaggenfoto om te laten zien hoe betrokken ze zijn. Ja, daar heeft men echt heel veel aan!

Ondanks al deze dingen ben ik toch heel blij dat Facebook bestaat, er zitten vele voordelen aan. Het is bijvoorbeeld goed tegen verveling en eigenlijk vooral tijddoding en ik denk dat vele anderen dit ook zo zien, dus is het ook zeer begrijpelijk dat veel van deze bovenstaande dingen worden gepost. Ik probeer er geen ruzie mee te zoeken.
Nee, mijn facebookupdates zijn ook niet altijd perfect en interessant voor iedereen en ik maak ook wel eens spellingsfouten. Ook verander ik mijn profielfoto veel te vaak, maar goed, ik moet er maar mee leven.
Nu ga ik verder levenloos irritante posts langs scrollen op Facebook. Doei!

Roltrappen

Waar ik me altijd over zal blijven verbazen, is de relatie tussen de mens en de roltrap. En dan bedoel ik niet dat ik niet van roltrappen hou, zeker niet, het is werkelijkwaar een prachtuitvinding. Als roltrappenland echt bestond zou ik er iedere dag naartoe gaan. Vroeger als kind maakte ik er mijn favoriete spelletje van om zittend op de leuning naar boven te gaan, om vervolgens kwaad aangestaard te worden door chagrijnige reizigers, of weggestuurd te worden door RET-mannetjes die zeiden: “Hallo, het is hier geen speeltuin.” Stiekem heb ik nu ook nog wel eens de neiging om op de leuning te gaan zitten, maar ik weet me inmiddels in te houden.

Wat ik echter minder fijn vind aan de roltrap, is wanneer het er maar één is. Het schijnt namelijk voor vele mensen onmogelijk te zijn om op een trap te lopen, zelfs wanneer ze naar beneden moeten. Je hebt er gewoon helemaal niets aan om naar beneden te gaan op een roltrap, je bent nog langzamer dan wanneer je gewoon de trap neemt.

Hoewel ik begrijp dat het kind in ieder mens blijft schuilen en het iedere keer weer een hele ervaring is om op een roltrap te staan, vind ik het gewoon irritant om te zien dat er mensen beneden staan te wachten omdat ze naar boven willen met de roltrap, alleen maar omdat er een paar te lui waren om de trap af te lopen. Het is lui en associaal en je schiet er zelf weinig mee op, behalve als je gaat rennen maar dat doet natuurlijk niemand, want de bedoeling van een roltrap is natuurlijk dat je je niet hoeft te verroeren.

Het overkwam me zelfs een keer dat ik van ver aan kwam, ik liep naar een ellenlange trap bij maashaven met maar één roltrap en ik moest naar boven, en toen begon een meisje dat boven aan die trap stond te rennen om me voor te zijn met de roltrap. Mensen zijn dus bereid om te rénnen voor een roltrap, zodat ze even kunnen staan. Er ontgaat mij enige logica. Onderweg naar beneden kijken ze je triomfantelijk aan, terwijl jij zwoegt om naar boven te komen.

Ik zal niet hypokriet zijn, ik ga ook wel eens de roltrap af, maar dat doe ik niet zonder schaamte en ik zorg er dan ook voor dat ik zeker weet dat er niet een hele stoet mensen naar boven hoeft te lopen. Het liefst helemaal niemand.

Niet dat het zo’n gigantische ramp is om de trap op te moeten lopen, we zijn het gewoon teveel gewend om lui te zijn, maar de trap oplopen is een stuk vermoeiender dan naar beneden. De roltrap is fantastisch, maar denk een beetje aan de medemens, alsjeblieft. Als je echt de roltrappenervaring optimaal wilt beleven heb je altijd nog Schiphol om te spelen, en als je te lui bent voor de roltrap heb je altijd nog de lift.