Roltrappen

Waar ik me altijd over zal blijven verbazen, is de relatie tussen de mens en de roltrap. En dan bedoel ik niet dat ik niet van roltrappen hou, zeker niet, het is werkelijkwaar een prachtuitvinding. Als roltrappenland echt bestond zou ik er iedere dag naartoe gaan. Vroeger als kind maakte ik er mijn favoriete spelletje van om zittend op de leuning naar boven te gaan, om vervolgens kwaad aangestaard te worden door chagrijnige reizigers, of weggestuurd te worden door RET-mannetjes die zeiden: “Hallo, het is hier geen speeltuin.” Stiekem heb ik nu ook nog wel eens de neiging om op de leuning te gaan zitten, maar ik weet me inmiddels in te houden.

Wat ik echter minder fijn vind aan de roltrap, is wanneer het er maar één is. Het schijnt namelijk voor vele mensen onmogelijk te zijn om op een trap te lopen, zelfs wanneer ze naar beneden moeten. Je hebt er gewoon helemaal niets aan om naar beneden te gaan op een roltrap, je bent nog langzamer dan wanneer je gewoon de trap neemt.

Hoewel ik begrijp dat het kind in ieder mens blijft schuilen en het iedere keer weer een hele ervaring is om op een roltrap te staan, vind ik het gewoon irritant om te zien dat er mensen beneden staan te wachten omdat ze naar boven willen met de roltrap, alleen maar omdat er een paar te lui waren om de trap af te lopen. Het is lui en associaal en je schiet er zelf weinig mee op, behalve als je gaat rennen maar dat doet natuurlijk niemand, want de bedoeling van een roltrap is natuurlijk dat je je niet hoeft te verroeren.

Het overkwam me zelfs een keer dat ik van ver aan kwam, ik liep naar een ellenlange trap bij maashaven met maar één roltrap en ik moest naar boven, en toen begon een meisje dat boven aan die trap stond te rennen om me voor te zijn met de roltrap. Mensen zijn dus bereid om te rénnen voor een roltrap, zodat ze even kunnen staan. Er ontgaat mij enige logica. Onderweg naar beneden kijken ze je triomfantelijk aan, terwijl jij zwoegt om naar boven te komen.

Ik zal niet hypokriet zijn, ik ga ook wel eens de roltrap af, maar dat doe ik niet zonder schaamte en ik zorg er dan ook voor dat ik zeker weet dat er niet een hele stoet mensen naar boven hoeft te lopen. Het liefst helemaal niemand.

Niet dat het zo’n gigantische ramp is om de trap op te moeten lopen, we zijn het gewoon teveel gewend om lui te zijn, maar de trap oplopen is een stuk vermoeiender dan naar beneden. De roltrap is fantastisch, maar denk een beetje aan de medemens, alsjeblieft. Als je echt de roltrappenervaring optimaal wilt beleven heb je altijd nog Schiphol om te spelen, en als je te lui bent voor de roltrap heb je altijd nog de lift.