Facebook irritaties

Ik besteed behoorlijk veel tijd aan facebook, waarschijnlijk nog meer dan ik zelf doorheb, maar waarom eigenlijk? Een groot gedeelte van de facebookposts die ik zie irriteren me alleen maar.
Natuurlijk, iedereen facebookt op zijn eigen manier en moet ook zeker doen en laten wat hij zelf wil, maar sommige dingen vallen mij nu eenmaal op. Hier dus een paar van mijn facebookirritaties (niets persoonlijks).

Undercover
Mensen die in hun status duidelijk over een persoon zitten te klagen die ze ongetwijfeld in hun lijst hebben staan, zonder de naam erbij te vernoemen.
Je wilt dat het gelezen wordt door de desbetreffende persoon, maar je wilt blijkbaar ook dat de rest van je lijst ervan kan meegenieten, anders had je het gewoon tegen de persoon zelf kunnen zeggen in een prive bericht. Ook een soort aandacht vragen dus.
Waarschijnlijk wordt hier dus gehoopt dat:
1. De desbetreffende persoon de status leest en er zelf over begint. Dit waarschijnlijk omdat je er zelf niet over durft te beginnen want je wilt liever niet moeilijk gevonden worden.
2. Overige vrienden die er niks mee te maken hebben gaan vragen wat er aan de hand is. “Wat is er dan?” Zo ziet de rest van je facebooklijst dat er mensen zijn die om je geven.
3. Er een drama ontstaat. Misschien dat degene over wie het gaat zelfs reageert onder de status, waarop er een mooie ruzie ontstaat waarvan iedereen kan meegenieten. Natuurlijk komen er meer mensen voor je op omdat het jouw vrienden zijn die het zien. Ook een handige manier om je goed te laten voelen over jezelf.
Meestal reageert de desbetreffende persoon helaas niet, en dan blijft er alleen nog maar een zielig gefrustreerd mensje over, met misschien wat mensen die vragen wat er aan de hand is. Meestal wordt er dan geantwoord: ‘ik pm het je wel’. Dus als je het kwijt wilde, waarom pm’de je dan niet in de eerste plaats? Heb je eerst de bevestiging nodig van je vrienden dat ze het wel willen horen?
Deze posts zijn soms nog wel interessant, want zeg nou zelf, wie houdt er nou niet van drama?

Tijdsbepalingen
Posts waarin vermeld wordt welke tijd of dag het is en hoeveel dagen het nog duurt voordat het weekend is.
Een paar voorbeelden:
Het is 1 uur! Nog twee uur en dan ben ik uit! Iedereen weet dat het 1 uur is. Mensen kijken geregeld vaak op de klok. Er zit er een rechts onderin je beeldscherm. Er zit er een op je telefoon. Voor de rest vindt niemand het interessant om te weten wanneer je uit bent. Of je moet hopen dat er iemand is die zegt: “Ik ben ook over twee uur uit! Laten we iets leuks gaan doen!” maar dat gebeurt over het algemeen meestal niet.
Yes, het is weekend! Is het weekend? Oh, dat had ik echt niet door. Supertof dat je zo blij bent dat het weekend is, maar dat geldt voor iedereen. Het is niets nieuws dat het op vrijdag weekend is. Fijn weekend.

Aanstelleritus
Als je een keer aan je vrienden mededeelt dat je ziek bent is dat nog niet zo erg, maar er bestaan van die typetjes die altijd wel ziek, zwak of misselijk zijn en dat moet dan ook heel de wereld weten, iedere keer weer.
Natuurlijk zijn er mensen die vaker ziek zijn dan anderen, maar bij sommige mensen vraag ik me echt af of ze de hele boel niet verzinnen om aandacht te krijgen.
Niet alleen ziekteposts, maar ook posts over hoe kut je je wel niet voelt en dat je leven zo verschrikkelijk zwaar is.
Waar ben je naar op zoek? Medelijden? Vind je het echt fijn om zielig gevonden te worden? Zijn beterschapsposts je medicijn? Niemand schiet er iets mee op en het is saai. Sorry als dit jouw manier is om aandacht te zoeken, het is niets persoonlijks, nogmaals.

Deel deze foto als…
Deel deze foto als je van je moeder houdt. Deel deze foto als je tegen dierenmishandeling bent. Deel deze foto als je denkt aan dierbare gestorvenen.
Als ik deze foto niet deel, betekent het dan dat ik niet van mijn moeder hou? Dat ik niet tegen dierenmishandeling ben? Dat ik niet denk aan dierbare gestorvenen?
Ik hou wel van mijn moeder, ik ben tegen dierenmishandeling en ik denk wel aan dierbare gestorvenen, maar ik hoef zo’n plaatje wat meestal ook nog eens vol spelfouten zit echt niet op mijn wall.  Natuurlijk is het fijn om jezelf en je moeder een goed gevoel te geven en een fijne reactie te krijgen dat zij ook van jou houdt en de wereld te laten zien dat jullie van elkaar houden, maar als het goed is is dit wel vanzelfsprekend (ja, er zijn uitzonderingen), maar je hoeft zoiets niet te bewijzen met zo’n stom plaatje. Vaak hebben dergelijke plaatjes ook nog eens gruwelijke spelfouten.

Spelletjes
Je hebt van die personen op facebook die niet begrijpen dat je niet alles hoeft te delen, voor facebookspelletjes bestaat de optie ook om het delen ervan uit te zetten. Niemand hoeft namelijk te weten dat je een ingepakt en een gestreept snoepje hebt gemixt op Candy Crush, niemand is erin geinteresseerd hoeveel punten je hebt gehaald bij welk level dan ook. Ooit wel eens iemand gezien die op zo’n post reageert: “Zo hé! Dat zijn een hoop punten, goed gedaan!”
Nee. Dit waarschijnlijk omdat iedereen het irritant vindt om talloze berichten achter elkaar te zien die allemaal op elkaar lijken. Ook gaat het bij Facebook spelletjes vaak niet eens om je eigen skills, maar is het maar net toeval welk snoepje op welke plaats wordt neergezet (in het geval van Candy Crush en Farm Heroes, in ieder geval. Verder speel ik niet veel facebookspelletjes, dus ik weet het niet, vergeef me).
Vaak zijn er ook vaak mensen die niet begrijpen wie ze wel en wie ze geen verzoeken moeten sturen.
Bij Candy Crush wil ik anderen nog wel eens helpen omdat ik zelf ook een verslaafde ben, maar vaak krijg ik verzoeken van spellen die ik niet eens speel. Nee, daar ga ik dus echt niet op klikken, sorry.
Als speler kun je, bij het versturen van verzoeken, kiezen tussen je gehele vriendenlijst en mensen die ook spelen. Laat de mensen die zich hier tot nu toe buiten hebben gehouden buiten, alstublieft. Je wilt het toch niet op je geweten hebben mensen verslaafd te maken aan een spel waarin je medefacebookers moet lastigvallen met irritante verzoeken?
Denk je eindelijk belangrijk te zijn wanneer er een nummertje verschijnt boven die merkwaardige wereldbol, is het maar een gameverzoek. Fuck my life.

Obvious
Hoera, het sneeuwt! tenminste, zo gaat het meestal op de eerste sneeuwdag van het seizoen. Daarna verandert het al gauw in: Nee het sneeuwt! of iets in die richting.
Wow, sneeuwt het? Het was me nog niet opgevallen dat heel de straat wit is.
Uiteraard begrijp ik dat sneeuw een wonderbaarlijke verschijning is, maar is het niet overduidelijk dat het sneeuwt? Iedereen weet het, iedereen ziet het, sommige gaan op hun muil en het gebeurt ieder jaar weer.
Bij desbetreffende sneeuwposts horen ook dit soort posts:
“Ja mensen we weten allemaal dat het sneeuwt.”
En deze natuurlijk:
“Ik zie zoveel posts van mensen die zeiken over mensen die over sneeuw posten.”
Die laatste zie je trouwens ook veel. Natuurlijk moet iedereen zijn mening geven over hetzelfde onderwerp, maar als iedereen hetzelfde post wordt het nogal eentonig om Facebook langs te scrollen.
Ja, ik weet het, ik zeik nu ook over mensen die zeiken over mensen die zeiken over sneeuw, maar goed, stil. Dit is een Facebook irritatie post, dit is niet Facebook.

Deel alles met je vrienden
Er zijn mensen die dit een beetje te letterlijk nemen wat mij betreft. Ben je aan het wachten op de bus op weg naar school? Goh, interessant. Gelukkig zijn er in mijn lijst weinig mensen van wie ik dit soort posts zie en misschien gaat dit meer op voor twitter, maar kom op. Wie denk je dat er geinteresseerd is in het feit dat jij op de bus wacht? Doe je dit niet elke weekdag?
Twintig minuten later een status of een tweet dat je bent aangekomen op je bestemming. “Ben nu op sgool”. Dank je wel voor deze informatie.
Zometeen lekker spaghetti eten.
Ga je zo spaghetti eten?
Eet smakelijk.
Like!
Is het niet genoeg om elkaar aan de eettafel eet smakelijk te wensen, of heb je daar meteen al je vrienden bij nodig?
Natuurlijk, er zijn mensen die nu eenmaal niks interessanters mee maken in hun leven dan de reis in de bus naar school en het eten van spaghetti en toch een nuttige bijdrage willen leveren in de tijdlijn van hun vrienden, maar verzin dan gewoon wat anders, of leuk het een beetje op, want dit is niet nuttig en voor niemand boeiend, behalve voor je moeder die niks meer te doen heeft sinds haar kinderen uit huis zijn en het enige wat ze nog kan doen is heel de dag je facebook stalken om te weten wat je doet omdat ze weet dat je het irritant vindt als ze heel de dag aan de telefoon hangt.

Deel ALLES met je vrienden
Los van personen die elk oninteressante stapje in hun leven aan de rest van de wereld willen melden, staan mensen die denken dat Facebook een soort dagboek is. Moet echt iedereen weten dat je vriend weer eens is vreemdgegaan? Hou je dit niet liever voor jezelf, zodat je je niet hoeft te verantwoorden als je straks toch weer naar hem teruggaat?
Dit is maar een voorbeeld, ik heb tot nu toe nog niemand dit zien posten, maar ik zie wel eens dingen waarbij ik plaatsvervangende schaamte voel wanneer ik het lees. Sommige dingen zijn gewoon privé en what has been seen cannot been unseen. Sommige mensen kunnen misbruik maken van je posts en dat is wel het laatste wat je wilt met zo’n gevoelige post. Natuurlijk is het de bedoeling dat je je vrienden op de hoogte houdt van je leven, maar niet iedereen op Facebook is werkelijk je vriend en sommige dingen zijn gewoon bedoeld voor een privégesprek.

Stelletjes
Je hebt van die stelletjes die maar al te graag aan de rest van heel Facebook duidelijk willen maken dat ze facebook official zijn. Keer op keer zie je weer dat ze op elkaars prikbord zetten hoeveel ze wel niet van elkaar houden (nog een ergernis: prikbord was veel cooler dan tijdlijn, dus zeg ik lekker nog prikbord). Willen jullie bewijzen aan de anderen hoe gelukkig jullie met elkaar zijn, of anderen jaloers maken misschien? Of denk je dat het mogelijk is om de rest erbuiten te laten en dit gewoon naar elkaar te Whatsappen?
Ja, het is heus niet erg als dit af en toe gebeurd, hartstikke leuk en schattig, maar sommige stelletjes gaan hier zo ver in dat ze zelfs bezorgd zijn als ze niet iedere drie minuten de bevestiging krijgen dat er van hen gehouden wordt. Vroeger was het een probleem als je niet in elkanders MSN-naam stond, nu gaat het allemaal via Facebook.

Bitstrips:
Er wordt duidelijk niet helemaal begrepen hoe je bitstrips moet maken. In plaats van gewoon al die dingen standaard over te nemen kun je ze ook wat laten zeggen met een tekstballon, je kunt gezichtsuitdrukkingen en houdingen veranderen, maar goed, originaliteit is natuurlijk ver te zoeken. Het is gelijk niet meer leuk. Dank jullie wel.

Overige irritaties:
Leuke avond gehad! Uhm ja… En? Wat heb je gedaan? Nog meer informatie? Wij willen spanning en sensatie. Wat voor rare avonturen heb je beleefd? Nog een paar keer op je bek gegaan? Dat is wat mensen willen horen, niet dat je een leuke avond hebt gehad. Of ben je het vergeten?
Zoekt een huis. Ik weet niet hoe het is want ik heb nog nooit een huis gezocht, maar het ziet er gewoon stom om je naam te veranderen in bijvoorbeeld Berta Zoekt Huis in Rotterdam. Misschien helpt het je op jacht naar je huis maar het is gewoon irritant en lelijk. En ik irriteer me eraan. Verder: one love.
Winacties. Nee, je gaat niet winnen, je bent een onfortuinlijk persoon.
Voetbaluitslagen. Degene die geinteresseerd zijn in voetbal weten het al, degene die niet geinteresseerd zijn in voetbal interesseert het niet. Of mensen willen een paar uur later de samenvatting nog kijken en je hebt zojuist een spoiler gemaakt.
Vind ik niet leuk! Mensen blijven maar denken dat het grappig is om te zeggen dat het stom is dat er geen Vind Ik Niet Leuk knop is.
Dubbel Taggen. Facebook schrijft al ‘– met’ voor je, dus je hoeft niet ‘met’ aan het eind van je status te schrijven.
Leuke avond gehad! Met — met naam, naam
Gruwelijke spelfouten. Doe je het expres, ben je breezer of ben je gewoon echt dom?
“Heeft een ingewikkelde relatie met…” Je hebt een relatie of niet. Of een ingewikkelde relatie, maar moet echt iedereen weten dat ie ingewikkeld is?
Foto’s van eten. Meestal ziet het er op de foto nog ranzig uit ook.
De vlag. Als er iets belangrijks is gebeurd, besluit heel Facebook massaal zijn profielfoto te veranderen in een kleurige vlaggenfoto om te laten zien hoe betrokken ze zijn. Ja, daar heeft men echt heel veel aan!

Ondanks al deze dingen ben ik toch heel blij dat Facebook bestaat, er zitten vele voordelen aan. Het is bijvoorbeeld goed tegen verveling en eigenlijk vooral tijddoding en ik denk dat vele anderen dit ook zo zien, dus is het ook zeer begrijpelijk dat veel van deze bovenstaande dingen worden gepost. Ik probeer er geen ruzie mee te zoeken.
Nee, mijn facebookupdates zijn ook niet altijd perfect en interessant voor iedereen en ik maak ook wel eens spellingsfouten. Ook verander ik mijn profielfoto veel te vaak, maar goed, ik moet er maar mee leven.
Nu ga ik verder levenloos irritante posts langs scrollen op Facebook. Doei!

Roltrappen

Waar ik me altijd over zal blijven verbazen, is de relatie tussen de mens en de roltrap. En dan bedoel ik niet dat ik niet van roltrappen hou, zeker niet, het is werkelijkwaar een prachtuitvinding. Als roltrappenland echt bestond zou ik er iedere dag naartoe gaan. Vroeger als kind maakte ik er mijn favoriete spelletje van om zittend op de leuning naar boven te gaan, om vervolgens kwaad aangestaard te worden door chagrijnige reizigers, of weggestuurd te worden door RET-mannetjes die zeiden: “Hallo, het is hier geen speeltuin.” Stiekem heb ik nu ook nog wel eens de neiging om op de leuning te gaan zitten, maar ik weet me inmiddels in te houden.

Wat ik echter minder fijn vind aan de roltrap, is wanneer het er maar één is. Het schijnt namelijk voor vele mensen onmogelijk te zijn om op een trap te lopen, zelfs wanneer ze naar beneden moeten. Je hebt er gewoon helemaal niets aan om naar beneden te gaan op een roltrap, je bent nog langzamer dan wanneer je gewoon de trap neemt.

Hoewel ik begrijp dat het kind in ieder mens blijft schuilen en het iedere keer weer een hele ervaring is om op een roltrap te staan, vind ik het gewoon irritant om te zien dat er mensen beneden staan te wachten omdat ze naar boven willen met de roltrap, alleen maar omdat er een paar te lui waren om de trap af te lopen. Het is lui en associaal en je schiet er zelf weinig mee op, behalve als je gaat rennen maar dat doet natuurlijk niemand, want de bedoeling van een roltrap is natuurlijk dat je je niet hoeft te verroeren.

Het overkwam me zelfs een keer dat ik van ver aan kwam, ik liep naar een ellenlange trap bij maashaven met maar één roltrap en ik moest naar boven, en toen begon een meisje dat boven aan die trap stond te rennen om me voor te zijn met de roltrap. Mensen zijn dus bereid om te rénnen voor een roltrap, zodat ze even kunnen staan. Er ontgaat mij enige logica. Onderweg naar beneden kijken ze je triomfantelijk aan, terwijl jij zwoegt om naar boven te komen.

Ik zal niet hypokriet zijn, ik ga ook wel eens de roltrap af, maar dat doe ik niet zonder schaamte en ik zorg er dan ook voor dat ik zeker weet dat er niet een hele stoet mensen naar boven hoeft te lopen. Het liefst helemaal niemand.

Niet dat het zo’n gigantische ramp is om de trap op te moeten lopen, we zijn het gewoon teveel gewend om lui te zijn, maar de trap oplopen is een stuk vermoeiender dan naar beneden. De roltrap is fantastisch, maar denk een beetje aan de medemens, alsjeblieft. Als je echt de roltrappenervaring optimaal wilt beleven heb je altijd nog Schiphol om te spelen, en als je te lui bent voor de roltrap heb je altijd nog de lift.

Hello Kitty Speldjes

Overal zag ik ze, bij iedereen, jong en oud, man of vrouw, zelfs bij honden en katten! Hello Kitty speldjes!

Persoonlijk vind ik het nogal lullig om bij een hond een Hello Kitty speldje in te doen, zo van “dan ben je toch nog een beetje kat..”

Ik vind katten ook veel leuker dan honden. Honden hijgen, blaffen, kwijlen over je kleren heen, ze stinken en moeten uitgelaten worden. Veel te veel moeite.

ALS je dan een hond neemt, doe hem dan géén Hello Kitty speldje in, want dan kun je dus net zo goed een kat nemen. Die kwijlen tenminste niet.

Maar goed, Hello kitty speldjes dus.

Ik wilde er eerst niet aan toegeven, want ja, iedereen droeg toch al Hello Kitty speldjes. En dan zou ik net als iedereen zijn.

Maar toen dacht ik: nou ja, dan kan ik net zo goed geen schoenen kunnen dragen, want iedereen draagt schoenen! (Op een paar freaks na dan… En arme Afrikaantjes die het niet kunnen betalen.)

De speldjes begonnen zo langzamerhand mijn leven te beheersen. Bij ieder mens met een Hello Kitty speldje wat ik zag, zag ik eigenlijk alleen nog maar het hello kitty speldje. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. Ik kwijlde ze zowat onder.

“Gaat het wel goed met je?” vroegen ze dan, maar het enige wat ik hoorde was: “Kooopppp eeeennn heellloooo kittty speldje!!!!!!!”

Ik kon mezelf gewoon niet meer tegenhouden, en ik kocht Hello Kitty speldjes.

Toen ik eindelijk Hello Kitty speldjes had, en ik was zielsgelukkig en ik hoorde er eindelijk bij op school, werden ze gestolen.

Ik had ze tijdens gym in mijn kluisje gedaan, want ik was bang dat er iets mee zou gebeuren tijdens het sporten. Niet dat ik ooit meedoe met sporten, ik giechel alleen maar een beetje, maar toch. Wie weet komt er ineens een bal tegen je hoofd, BOEM, tegen je Hello Kitty speldje aan, en dan is het straks nog kapot! Dat zou natuurlijk een ramp zijn.

Een meisje had dus gezien dat ik ze in mijn kluis stopte, en is toen tijdens de gymles naar de meisjeskleedkamer teruggeslopen om mijn kluisje open te breken en mijn Hello Kitty speldjes te stelen.

Ik begrijp het best, want haar moeder dacht zo ongeveer dat je mensen geen Hello Kitty speldjes in moet doen omdat je dan net zo goed een kat kunt nemen (die zeuren tenminste niet zo om geld). Het arme meisje mocht ze dus niet dragen van haar moeder.

Ze heeft er erg vaak tegen me over geklaagd, en dan zei ze dat ze zo jaloers was op mijn mooie speldjes. Ik wist dat het haar leven ook begon te overheersen, want wat ik ook tegen haar zei, het enige antwoord wat ik kreeg was: “ik wil ze ook hebben…” Er is dus geen twijfel over mogelijk dat zij de dief was.

Ze kwam de volgende dag op school naar me toe. Haar hoofd zat helemaal vol met (mijn) Hello Kitty’s. Haar houding was compleet veranderd.

“Kijk eens wat ik heb”, en met een zelfvoldane blik wees ze naar haar (mijn) Hello Kitty speldjes.

“Ik dacht dat jij die niet mocht dragen van je mama?” was het enige wat ik kon uitbrengen.

“Nee, ik doe het stiekem, maar waag het niet om het tegen haar te vertellen!” Ze keek heel schuldig, en huppelde toen vrolijk weg. (Hello Kitty = HK = Huppel Kutje)

Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest, omdat ik op dat moment nog niet zeker wist wie de dief was geweest. Het had ook een ander kunnen zijn. Pas later drong het tot me door.

Mijn haar, helemaal Kitty-loos, was het lachertje van die dag op school. Vriendinnen vroegen me overstuur en pissig waarom ik in God’s naam mijn haar zo stom had zitten en waar mijn speldjes waren gebleven, om er vervolgens met de dief vandoor te gaan als hun nieuwe lid van de vriendengroep.

Toen die avond helemaal duidelijk was geworden wat er was gebeurd, besloot ik bij de dief langs te gaan. Dat ging toch zomaar niet, mijn speldjes stelen?

Na een lang, serieus en eerlijk gesprek kon ik gewoon niet meer boos op haar zijn. We besloten harde maatregelen te treffen. De volgende middag na school gingen we samen naar de H&M om nieuwe Hello Kitty speldjes te stelen, voor ons allebei ruim genoeg, zodat we nooit meer in Hello Kitty-nood kwamen. Of zodat we ze voor grof geld aan andere zielige meisjes konden verkopen die ze niet droegen.

De missie verliep niet zo soepel. We werden bijna gepakt en we zijn net ontsnapt, na een achtervolging van een dikke zwarte bewaker, maar die avond kroop ik voldaan in mijn bedje, wetend dat er een hele lading Hello Kitty speldjes in mijn kamer aanwezig waren.

Toen we de volgende dag op school kwamen, mijn sister in crime en ik, met Hello Kitty speldjes over ons hele lijf vastgespeld, zagen we gelijk dat we een gigantische blunder hadden begaan, en daar werden we dan ook flink op gewezen. Iedereen droeg nu namelijk Nijntje-speltjes.