Hello Kitty Speldjes

Overal zag ik ze, bij iedereen, jong en oud, man of vrouw, zelfs bij honden en katten! Hello Kitty speldjes!

Persoonlijk vind ik het nogal lullig om bij een hond een Hello Kitty speldje in te doen, zo van “dan ben je toch nog een beetje kat..”

Ik vind katten ook veel leuker dan honden. Honden hijgen, blaffen, kwijlen over je kleren heen, ze stinken en moeten uitgelaten worden. Veel te veel moeite.

ALS je dan een hond neemt, doe hem dan géén Hello Kitty speldje in, want dan kun je dus net zo goed een kat nemen. Die kwijlen tenminste niet.

Maar goed, Hello kitty speldjes dus.

Ik wilde er eerst niet aan toegeven, want ja, iedereen droeg toch al Hello Kitty speldjes. En dan zou ik net als iedereen zijn.

Maar toen dacht ik: nou ja, dan kan ik net zo goed geen schoenen kunnen dragen, want iedereen draagt schoenen! (Op een paar freaks na dan… En arme Afrikaantjes die het niet kunnen betalen.)

De speldjes begonnen zo langzamerhand mijn leven te beheersen. Bij ieder mens met een Hello Kitty speldje wat ik zag, zag ik eigenlijk alleen nog maar het hello kitty speldje. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. Ik kwijlde ze zowat onder.

“Gaat het wel goed met je?” vroegen ze dan, maar het enige wat ik hoorde was: “Kooopppp eeeennn heellloooo kittty speldje!!!!!!!”

Ik kon mezelf gewoon niet meer tegenhouden, en ik kocht Hello Kitty speldjes.

Toen ik eindelijk Hello Kitty speldjes had, en ik was zielsgelukkig en ik hoorde er eindelijk bij op school, werden ze gestolen.

Ik had ze tijdens gym in mijn kluisje gedaan, want ik was bang dat er iets mee zou gebeuren tijdens het sporten. Niet dat ik ooit meedoe met sporten, ik giechel alleen maar een beetje, maar toch. Wie weet komt er ineens een bal tegen je hoofd, BOEM, tegen je Hello Kitty speldje aan, en dan is het straks nog kapot! Dat zou natuurlijk een ramp zijn.

Een meisje had dus gezien dat ik ze in mijn kluis stopte, en is toen tijdens de gymles naar de meisjeskleedkamer teruggeslopen om mijn kluisje open te breken en mijn Hello Kitty speldjes te stelen.

Ik begrijp het best, want haar moeder dacht zo ongeveer dat je mensen geen Hello Kitty speldjes in moet doen omdat je dan net zo goed een kat kunt nemen (die zeuren tenminste niet zo om geld). Het arme meisje mocht ze dus niet dragen van haar moeder.

Ze heeft er erg vaak tegen me over geklaagd, en dan zei ze dat ze zo jaloers was op mijn mooie speldjes. Ik wist dat het haar leven ook begon te overheersen, want wat ik ook tegen haar zei, het enige antwoord wat ik kreeg was: “ik wil ze ook hebben…” Er is dus geen twijfel over mogelijk dat zij de dief was.

Ze kwam de volgende dag op school naar me toe. Haar hoofd zat helemaal vol met (mijn) Hello Kitty’s. Haar houding was compleet veranderd.

“Kijk eens wat ik heb”, en met een zelfvoldane blik wees ze naar haar (mijn) Hello Kitty speldjes.

“Ik dacht dat jij die niet mocht dragen van je mama?” was het enige wat ik kon uitbrengen.

“Nee, ik doe het stiekem, maar waag het niet om het tegen haar te vertellen!” Ze keek heel schuldig, en huppelde toen vrolijk weg. (Hello Kitty = HK = Huppel Kutje)

Ik wist niet zo goed wat ik ermee aan moest, omdat ik op dat moment nog niet zeker wist wie de dief was geweest. Het had ook een ander kunnen zijn. Pas later drong het tot me door.

Mijn haar, helemaal Kitty-loos, was het lachertje van die dag op school. Vriendinnen vroegen me overstuur en pissig waarom ik in God’s naam mijn haar zo stom had zitten en waar mijn speldjes waren gebleven, om er vervolgens met de dief vandoor te gaan als hun nieuwe lid van de vriendengroep.

Toen die avond helemaal duidelijk was geworden wat er was gebeurd, besloot ik bij de dief langs te gaan. Dat ging toch zomaar niet, mijn speldjes stelen?

Na een lang, serieus en eerlijk gesprek kon ik gewoon niet meer boos op haar zijn. We besloten harde maatregelen te treffen. De volgende middag na school gingen we samen naar de H&M om nieuwe Hello Kitty speldjes te stelen, voor ons allebei ruim genoeg, zodat we nooit meer in Hello Kitty-nood kwamen. Of zodat we ze voor grof geld aan andere zielige meisjes konden verkopen die ze niet droegen.

De missie verliep niet zo soepel. We werden bijna gepakt en we zijn net ontsnapt, na een achtervolging van een dikke zwarte bewaker, maar die avond kroop ik voldaan in mijn bedje, wetend dat er een hele lading Hello Kitty speldjes in mijn kamer aanwezig waren.

Toen we de volgende dag op school kwamen, mijn sister in crime en ik, met Hello Kitty speldjes over ons hele lijf vastgespeld, zagen we gelijk dat we een gigantische blunder hadden begaan, en daar werden we dan ook flink op gewezen. Iedereen droeg nu namelijk Nijntje-speltjes.