Een memorabel logeerpartijtje

Bij een innige beste vriendinnen-schaps band horen vele logeerpartijtjes. Soms bij de één, soms bij de ander.
Een opmerkelijk logeerpartijtje wat ik me nog kan herinneren alsof het gisteren was, was die met Nonie.
We waren een jaar of elf. Met mijn zus sliepen we in een kamer. Er werden verhalen verteld, leraren opgebeld en nog veel meer van dit soort praktijken. Maar een ding miste er en dat was snoep, chips en ijs.
Desbetreffend voedsel was aanwezig in het huis. Het was echter allang bedtijd geweest en mijn vader zat op dat moment in de woonkamer tv te kijken.
Dit betekende dat we zo stiekem mogelijk de kasten moesten plunderen. We verzonnen een perfect afleidingsmanouvre.
Met zijn drieën slopen we naar de keuken. De één zette de kraan keihard aan, de ander liep de woonkamer in om mijn vader te verrassen met een heus optreden. Hard en vals werd er voor hem gezongen, zodat de derde persoon ondertussen ongemerkt iets uit de kast kon pakken.
Keer op keer deden we dit. Afgewisseld door mijn zus en ik werd mijn vader steeds gestoord in zijn tv-programma door onze prachtige stemmen. Ondertussen hadden we een hele voorraad aan snoep, chips en ijsjes te pakken gekregen.
Even later ging mijn vader lopen met de hond. Wij zagen natuurlijk onze kans schoon om nogmaals de kast te plunderen, maar toen ik één van de gesnaaide koekjes in mijn mond stak om hem op te eten, stikte ik erin. Mijn zus deed de heimlich greep op me en ik braakte op de grond. Snel moesten we het opruimen om niets te laten merken. Het logeerpartijtje was hiermee tot een tragisch eind gekomen.