Casanova

Het moest er ooit van komen, mijn eerste gebroken hart. Ze zeggen wel eens dat dat hetgene is wat een mens sterker maakt, maar op dit moment voelde ik me ontzettend zwak en ik kon me niet voorstellen dat dit gevoel ooit over zou gaan. “Je komt er wel overheen”, had ze gezegd. Ik probeerde me in te denken dat ik er over een tijd inderdaad overheen zou zijn en ik probeerde dat gevoel toe te passen op het nu, maar zo makkelijk ging dat natuurlijk niet. Zoiets heeft tijd nodig. Wie had dat verzonnen? Het voelde zo stom om ergens pijn om te hebben terwijl je wist dat die pijn ooit zou verdwijnen. Tenminste, als ik haar mocht geloven.

Had ik dit kunnen voorkomen? Ik wist het niet. Was het te vroeg om na drie dates al een tatoeage voor iemand te zetten? Misschien had ik wat beter op haar signalen moeten letten, ik had heus wel gezien dat ze twijfels had, maar ik dacht dat die met deze verrassing wel weg zouden zijn. Het tegendeel had zich echter bewezen, ze was overstuur weggegaan en alsof dat niet genoeg was had ze me ook nog eens met haar woorden de grond ingeboord. Ze had gewoon totaal geen gevoel voor romantiek. Ze moest blij zijn dat er iemand was die zoiets voor haar deed, iemand die niet bang was om zijn gevoelens te tonen. Ik had er zo’n hekel aan dat iedereen altijd maar moest doen alsof het ze niets kon schelen, terwijl het liefste wat ik wilde was dat we nachtenlang konden bespreken hoeveel we voor elkaar voelden. Dat we ruzie moesten maken om wie meer van wie hield.

Ik stond voor de spiegel en keek naar mezelf. De tatoeage op mijn borst brandde een gat in mijn hart, letterlijk. Hij paste wel goed bij mijn gevoel, want de afbeelding betrof een soort uiteengerukte vleeswond in 3D op de plek waar mijn hart had moeten zitten, het hart dat ik haar had aangeboden en dat ze zonder pardon bij het afval had gegooid. Ik vond het een romantisch en origineel idee, maar ik kon me voorstellen dat anderen het er misschien lichtelijk onaangenaam uit vonden zien.
Ik had geluk dat ik haar naam er niet had bij gezet, dat vond ik te afgezaagd, maar ik wist dat deze tatoeage me voor eeuwig aan haar zou doen denken. Wat moest ik hier mee?

Ik besloot dat ik iets aan mijn versiertechnieken moest doen en ik bezocht verscheidene fora waarop jongens, die net als ik moeite hadden met het veroveren van een meisje, hulp bij elkaar zochten en elkaar tips gaven. Ook las ik succesverhalen van jongens die hier blijkbaar al lang en intensief mee bezig waren en die net als ik begonnen waren als onbeholpen, ietwat ongemakkelijke jongens en nu het ene na het andere meisje hun bed in kregen. Zo kwam ik tot de ontdekking dat het iets was dat je kon leren. Ik had altijd gedacht dat ik nou eenmaal zo was en dat er heus wel iemand was die dat kon waarderen, maar tot nu toe had ik nog geen succes gehad. Ik was inmiddels al drieentwintig en ik vond het wel eens tijd worden dat ik van mijn maagdelijkheid afkwam. Aangezien ik van mezelf geen natuurlijke charmes had gekregen om dit voor elkaar te krijgen moest ik mezelf maar een handje helpen. Ik zou ook een succesverhaal worden.

Ik volgde verschillende lezingen en cursussen van succesverhalen die er hun werk van hadden gemaakt om jongens zoals ik te helpen en ik kreeg de opdracht om zoveel mogelijk vreemde meisjes op straat aan te spreken waarna mijn coaches me tips gaven hoe dit beter kon. Eerst ging het natuurlijk vreselijk stuntelig en ik klapte iedere keer dicht als een meisje iets zei waar ik niet op had gerekend, maar al gauw leerde ik hoe ik de situatie naar mijn hand kon zetten. Dat het niet zozeer uitmaakte wat ik zei, zolang ik maar deed alsof ik alles onder controle had. Ik leerde hoe mijn ongemakkelijke manier van doen en denken iets was wat ik kon gebruiken om het meisje zich ongemakkelijk te laten voelen in plaats van mezelf. Op deze manier was ik de lichtelijk gestoorde maar coole en interessante gast en waren zij de nerveus giechelende meisjes die dolgraag aan me wilden bewijzen dat ze meer waren dan dat.

Ik leerde ook dat het meisje wat zogenaamd mijn hart had gebroken helemaal niet zo bijzonder was als dat ik al die tijd had gedacht. Ik sloeg mezelf voor mijn kop dat ik haar gedrag niet wat eerder had kunnen vertalen. Ze had van me gewalgd. Eerst dacht ik dat ze gewoon erg pittig van zichzelf was en dat had ik aantrekkelijk gevonden, maar pas nu kwam ik tot de conclusie dat haar pittigheid vooral tegen mij gericht was. Ik had haar wel eens horen telefoneren met haar beste vriendin en toen was ze compleet anders, toen leek ze juist een enorm lief meisje dat er alles aan deed om aardig gevonden te worden, compleet het tegenovergestelde van hoe ze zichzelf tegenover mij presenteerde. Toendertijd had ik gedacht dat ze zichzelf niet kon zijn tegen andere mensen, dat alleen ik haar ware aard kende, maar nu wist ik wel beter, al had ze me inderdaad haar ware aard laten zien. Ze was niets meer dan gewoon een egocentrische trut die me aan het lijntje had gehouden en het niets kon schelen dat ze een verliefde jongen die zich kwetsbaar opstelde niet lang daarna zwaar emotioneel zou beschadigen op het moment dat het haar zou gaan vervelen. Ik wist dat het met haar niet meer ging lukken want ze wilde me nooit meer zien, maar ik moest en zou op een andere manier wraak nemen.

Mijn ouders waren erg te spreken over het feit dat ik de laatste tijd zoveel tijd aan meisjes besteedde en dat het me steeds beter af leek te gaan, want ze waren het akkefietje met het eerste meisje nog lang niet vergeten. Ze waren erbij geweest toen ik haar mijn liefde wilde bewijzen door haar de tattoo te laten zien. Mijn moeder was flauwgevallen en mijn vader had zich de ogen uit zijn kop geschaamd dat ik zijn zoon was. Hou je hart maar vast, vader, ladies, want hier kom ik. De nieuwe ik, een ware casanova.

Ik ging naar hetzelfde cafe waar ik haar had ontmoet en nam plaats aan de bar waar ik op mijn gemakje een gewillig slachtoffer uit kon zoeken en al gauw had ik er een in het vizier. Ik mocht haar op het eerste gezicht al niet, hoe ze overdreven relaxed tegen de bar leunde alsof het cafe haar domein was. Ze keek zichtbaar oordelend naar het loslopend wild en ze leek beledigd te zijn dat de mannen haar gewoon voorbij liepen zonder haar ook maar een blik waardig te gunnen. Alsof ze zo bijzonder was… in mijn ogen was ze alles behalve bijzonder. Ze was zo’n meisje dat ik later gemakkelijk met een ander zou kunnen verwarren, compleet vervangbaar. Perfect. Ze had een ietwat hard gezicht met een spitse neus, zwaar opgemaakte, kleine ogen die iets te ver uit elkaar stonden waardoor ze er nog dommer uitzag, te veel foundation wat haar slechte, kraterige huid zou moeten verbergen maar wat het niet deed, doodgeblondeerde haren. Ze droeg witte Adidas Superstar schoenen, een beige broek en een zwart shirt met een diep decollete, wat haar totaalplaatje geen goed deed. Die viezige, puistige hangtieten kon je het beste zo goed mogelijk verbergen voor de wereld. Zij scheen er anders over te denken. Af en toe wierp ze er een blik op om te kijken of ze nog goed zaten. Toen ze dacht dat er niemand keek zette ze haar blikje Red Bull op de bar zodat ze haar handen vrij had om haar beha omhoog te duwen en haar tieten recht te stoppen. Ja, doe dat maar, meisje. Ik wist niet of ik het een minuut vol zou houden om met haar te praten als die smerige, oneindig lange scheve spleet zo prominent aanwezig zou zijn.
Toen ik zag dat ze zich begon te vervelen en ze haar telefoon erbij pakte als redmiddel, wist ik dat het tijd was om op haar af te stappen.

Ik ging naast haar staan, maar richte me tot de bar. Toen ik voelde dat ze naar me keek, keek ik terug en zei na een perfect getimede stilte: “Weet je, dat drankje dat je daar drinkt is ontzettend slecht voor je tanden. Als je zo doorgaat, rotten ze er allemaal uit.”
Ze keek me even verbaasd aan, maar herstelde zich toen snel. “Wat is dat nou weer voor debiele openingszin?” snauwde ze met opgetrokken wenkbrauw.
“Wie zegt dat het een openingszin is? Ben je zo interessant dan? Ik wilde je alleen even waarschuwen”, zei ik onverschillig. Ik draaide me weer naar de bar toe en keek haar niet meer aan.
Waarschijnlijk had ze gehoopt dat ik uit het veld geslagen zou zijn door haar felle toon, maar aangezien dit niet het geval leek te zijn scheen ze me wel een waardige gesprekspartner te vinden. Ook wilde ze me vast bewijzen dat ze weldegelijk een interessant persoon was die een hoop slechte openingspogingen verdiende.
“Je hebt wel gelijk, haha. Ik weet dat het vreselijk slecht is maar ik ben er zo verslaafd aan!” zei ze bijna trots, ze giechelde dom en ze keek me verwachtingsvol aan, alsof ik dit een heel interessant verhaal moest vinden. Toen ik alleen maar verveeld zei: “Wat kut voor je”, en weer wegkeek, begon ze meteen verder te ratelen.
“Ja, best wel kut, hihi. Toen ik het voor de eerste keer dronk vond ik het echt smerig, maar nu drink ik bijna niets anders meer.”
God, wat een saai wijf. Alsof mij het ook maar iets boeide wat er zoal door haar slokdarm gleed. Ze greep duidelijk iedere mogelijkheid aan om maar iets te kunnen zeggen zodat ze in ieder geval niet het stille meisje zou zijn. Hou liever je bek als je toch niets te zeggen hebt.
“Dat komt omdat je een caffeineverslaving hebt opgebouwd. Drink je koffie?” vroeg ik gespeeld belangstellend en ik draaide mijn lichaam naar haar toe.
“Nee, getver. Koffie is zo smerig”, zei ze. “Echt een oude mensen drankje.”
“Dat vond ik de eerste keer ook, maar nu drink ik niets anders meer”, zei ik met een knipoog. Ze giechelde. Ik bestelde aan de bar twee koffie en schoof er een naar haar toe. “Opdrinken”, beveelde ik. Ze keek me geamuseerd aan en protesteerde niet. “Oke, baas.”
Die domme trut nam meteen een slok en verbrande haar mond. “Au”, lachte ze onnozel.
“In tegenstelling tot Red Bull is koffie een warme drank. De kunst is om te wachten tot het net drinkbaar is, maar je nog wel op moet passen dat je je smoel niet brandt. Dan is het het lekkerst.”
“Ik zal het onthouden”, zei ze. “Dat is wel wat interessanter dan een blikje Red Bull, daar hoef je alleen maar uit te drinken en dan is het altijd hetzelfde. Tenzij je het bijvoorbeeld een tijdje uit de koelkast hebt laten staan, maar dan is het eigenlijk even lekker.” Kon ze haar smoel niet een keer houden over haar Red Bull?
“Precies, geen kunst aan. Zullen we afspreken dat elke keer dat je een oncontroleerbare drang voelt om een blikje Red Bull te openen, je in plaats daarvan een kop koffie neemt? Ik beloof je dat dat op den duur meer voldoening gaat geven dan die zoete troep.” Ik keek haar streng aan en vervolgde: “Koffie drinken is een heilig proces.”
“Goed”, zei ze, en ze leek het te menen. Ik was trots dat ik in twee minuten tijd een klein maar aanwezig onderdeel van haar leven had kunnen beinvloeden. “Maar koffie is toch ook heel slecht voor je?”
“Bijna alles is slecht voor je, maar aangezien je al op the point of no return bent, kun je maar beter je caffeine uit wat net iets minder schadelijks halen. Er zijn mensen dood gegaan aan energy drank.”
“Echt?” vroeg ze geschokeerd, terwijl ze overdreven grote ogen opzette. “Echt”, bevestigde ik, terwijl ik eigenlijk geen idee had of het echt waar was. Alsof zij eraan zou denken om dit tot op de bodem uit te zoeken.
“Ik ben benieuwd hoe je koffieproces gaat verlopen”, zei ik, terwijl dat wel het laatste was waar ik geinteresseerd in was. “Wil je me op de hoogte houden?”
“Natuurlijk! Pak je telefoon maar, dan geef ik je mijn nummer”, zei ze. Ik pakte mijn telefoon. “Ik heet trouwens Miranda”. Ik begon te typen maar zette in plaats van Miranda ‘Red Bull’ neer bij de naam. Ik had er moeite mee om te onthouden welk persoon bij welke naam hoorde sinds ik zoveel nummers scoorde, ik kon ze beter uit elkaar houden door iets wat ik in de ontmoetingen over hen te weten was gekomen of iets dat kenmerkend was aan hun uiterlijk. Zo had ik onder vele anderen al ‘Gehandicapt Broertje’, ‘Blauwe tandenborstel’, ‘Rupsenwenkbrauw’, ‘Haakneus’ en ‘Waterijshater’ weten te verzamelen. Toen ik haar nummer had opgeslagen belde ik het om zeker te weten dat ze me geen vals nummer had gegeven.
“Zo, nu heb je mijn nummer ook. Ik heet trouwens Marcel”, zei ik en ik stak mijn hand uit. Die schudde ze en ik bleef haar hand vasthouden terwijl ik haar diep en doordringend in de ogen keek. “We spreken elkaar”, zei ik beslist, alsof zij daar niets over te zeggen had. Dat had ze ook niet. “Is goed”, zei ze terwijl haar wangen rood kleurden. Ik liet haar los en liep zonder nog wat te zeggen het cafe uit. Die was binnen.

De volgende ochtend stuurde ze me al een bericht: Heb net koffie gedronken, het wordt steeds minder smerig. X Miranda. Ik had niet verwacht dat het zo makkelijk zou gaan, ik had eigenlijk verwacht dat ik haar wel minstens een keer had moeten bellen en dat ze dan niet al te enthousiast zou reageren, alsof het een belachelijk idee was dat ik daadwerkelijk gebruik maakte van haar telefoonnummer. Blijkbaar had ik wel indruk gemaakt. Ik wist dat het vanaf nu op rolletjes zou lopen, het zou geen enkele moeite meer zijn om haar compleet voor me te winnen en om de rol die ik aangenomen had te blijven behouden, nu dat de enige manier was waarop ze me kende.
Het begin was altijd het moeilijkst. Als ik bij de eerste ontmoeting een foutje had gemaakt en ik even de controle verloor, dan bleef dat zo en dan kwamen ze er al gauw achter dat ik eigenlijk gewoon een onhandige sukkel met een paar mooie, aangeleerde truucjes was. Zo was het immers ook gegaan met Mondharmonica en Bos elfje.

Toen we elkaar de weken daarop regelmatig hadden gezien en het zo klaar als een klontje was dat ze smoorverliefd op me was, en dat terwijl ik nog nooit iets aardigs tegen haar had gezegd, vond ik dat het tijd werd om haar te verrassen. Ik nam haar mee uit eten in een enorm duur restaurant waar ik stiekem niks hoefde te betalen omdat mijn ouders¬†investeerders waren. Onder het eten hield ik maar niet op met vertellen hoe leuk ik haar vond en prijsde ik haar de hemel in met al haar fantastische eigenschappen waar ik eigenlijk een hekel aan had. Ze leek niet helemaal op haar gemak nu ze geloofde dat ik ook smoorverliefd op haar was en dat het nu echt serieus werd. Ik nam haar toch niet voor niets mee naar een restaurant waar je gemiddeld tweehonderd euro per persoon kwijt was? Ze waren ook allemaal hetzelfde, die meisjes. Op het moment dat ze kregen wat ze dachten te willen, hoefde het ineens niet meer. Ze was die avond erg stil voor haar doen, haar onnozele gekwebbel was in geen velden of wegen meer te bekennen. Toch weerhield het haar er niet van om in te stemmen toen ik vroeg of ze mee naar mijn huis ging. Waarschijnlijk vond ze dat ze me iets verschuldigd was na zo’n dure avond.

Eenmaal in mijn slaapkamer aangekomen, voelde ik dat ze nu al spijt had dat ze met me mee was gegaan. “Ik kan niet zo lang blijven…” zei ze direct toen we binnenkwamen en ik haar op mijn bed duwde. “Dat geeft niet, schatje. Ik vind het allang fijn dat je er even bent”, antwoorde ik met mijn allerliefste stem en ik trok haar lichaam tegen het mijne aan en gaf haar een heftige, slijmerige zoen. Toen ik mijn tong uit haar mond haalde en even wat afstand nam keek ze ongemakkelijk een andere kant op.
“Wat is er liefje? Vond je het niet lekker?” vroeg ik.
“Jawel, hoor… Alleen ik voel me zelf niet zo lekker. Een beetje teveel gegeten, denk ik”, zei ze. Ik voelde bijna medelijden met haar, hoe rot ze zich op dit moment voelde.
“Arme schat. Hoe kan ik je beter laten voelen?” vroeg ik. Ik kwam weer dichterbij met getuite lippen. “Zo?”
“Ik weet het niet”, zei ze zachtjes en ze keek naar beneden. Dit was het moment.
“Ik weet misschien wel iets… Ik heb namelijk nog een verrassing voor je”, zei ik en ik stond op van het bed.
“Kan dat niet een andere keer?” vroeg ze geschrokken, als de dood dat ze me straks nog meer verschuldigd was dan een vieze, slijmerige tongzoen. “Ik moet echt zo gaan.”
“Het duurt niet lang. Kijk maar”, zei ik en ik scheurde mijn shirt kapot zodat mijn tattoo zichtbaar werd.
“Lieve Miranda, deze heb ik voor jou laten zetten. Ik ben stapelgek op je en omdat ik zeker weet dat dat nooit meer overgaat heb ik het laten vereeuwigen op mijn lichaam. Wat vind je ervan, liefste?”
Ze keek me met stomheid geslagen aan en ze werd lijkbleek, maar ze zei niets. Snel vervolgde ik: “Ik heb mijn hart eruit getrokken omdat het niet langer aan mij toebehoort, maar aan jou.”
Ik deed het handgebaar wat ik inmiddels al zovaak had geoefend en ze bleef versteend zitten toen mijn lege handen met mijn denkbeeldige hart erin dichterbij de hare kwamen. “Ik… ik…”, stamelde ze.
“WAT, IK?” begon ik te schreeuwen. “WIL JE HET SOMS NIET?”
Ze begon van schrik meteen te huilen. “Marcel…”
“Ja, wat, Marcel?” tierde ik verder. “Bedoel je soms te zeggen dat dit alles voor niets is geweest? Eerst breng je mijn hoofd op hol met al je slinkse manieren, om me vervolgens als een BLOK te laten vallen op het moment dat het serieus wordt!”
“Het was niet mijn bedoeling om…” probeerde ze zichzelf angstig te redden.
“Nee, natuurlijk was het niet je bedoeling. Stomme kuthoer! Is het wel eens in je op gekomen dat je anderen zo helemaal kapot maakt? Ik weet zeker dat je menig jongenshart hebt gebroken op deze manier. Je bent een in en in slecht persoon, een medogenloze hartenbreekster. En zo zie je wat ervan komt, als je zo onzorgvuldig met harten omgaat, Miranda. Je hebt mijn leven verpest. Hier…”, ik wees naar mijn tattoo, “… hier zit ik dus voor de rest van mijn leven aan vast en dat alleen maar omdat je mij per se moest betrekken in je smerige spelletje. Als ik elke keer deze pijn moet voelen wanneer ik mezelf in de spiegel bekijk, kan ik mezelf net zo goed van kant maken. En dat heb JIJ op je geweten.”
Ik zag dat mijn woorden diep bij haar naar binnen drongen en haar zachte gehuil maakte plaats voor hysterisch gejank. “HOU OP MET JANKEN” riep ik woedend, en ik greep haar hardhandig bij haar haren. Ze hield meteen op met huilen, ik zag niets dan angst en afgrijzen in haar betraande ogen. “IK ben degene die zou moeten janken, als ik dat zou kunnen op dit moment, maar dat kan ik niet, niet meer… Weet je waarom? Omdat je mijn hart dusdanig hebt gebroken dat ik nooit van mijn leven meer iets anders zal kunnen voelen dan intense haat, woede en wantrouwen voor ieder meisje dat ooit nog op mijn pad komt. Gefeliciteerd, ¬†je hebt je doel bereikt. Je kunt gaan.” Ik liet haar los.
Ze stond haastig op en… toen kotste ze op de grond. “Sorry…” snikte ze en ze rende mijn kamer uit alsof haar leven ervan afhing.

Zelfvoldaan streek ik neer op mijn bed en ik bleef daar een tijdje zitten nadenken terwijl ik naar haar hoopje kots bleef staren, trots op wat ik die avond had bereikt. Natuurlijk wist ik dat het een beetje extreem was wat ik deed, maar op deze manier had ze haar lesje in ieder geval geleerd en ze zou voortaan wel wat beter uitkijken voor ze weer een jongenshart brak. Misschien was dit niet de manier om meisjes het bed in te krijgen, maar dat was ook helemaal niet belangrijk meer. Dit moest vele malen beter zijn dan sex. Ik was mijn eigen succesverhaal.
Even later kwam mijn moeder het hoopje kots opruimen. “Alweer?” vroeg ze. “Wat geef je die meiden te eten?”
“Niks bijzonders…” zei ik, terwijl ik mijn telefoon uit mijn zak haalde. Als aanvullende informatie voor Red Bull schreef ik: ‘kots: groengelige kleur met rode stukjes (kreeft)‘ en scrollde toen verder door mijn contactpersonen. Wie was er nu eens aan de beurt?