Beperkt bestaan voor slordige personen

Eens in de zoveel tijd gebeurt het weer eens dat ik mijn portemonnee of mijn identiteitsbewijs kwijtraak. Het lijkt wel alsof alles waar ik goed op moet passen op een gegeven moment gewoon een eigen leven gaat leiden en zelf besluit om te verdwijnen zodat ik weer een heleboel geld moet betalen. Sleutels, telefoons en portemonnee’s houden het bij mij nooit lang uit.

De eerste keer dat dit mij gebeurde had ik geluk: er waren geen andere pasjes bij betrokken en ik was alleen mijn ID kwijt. Even later vond ik hem zelfs weer terug, ergens in huis, maar toen had ik natuurlijk allang een nieuwe. Dus stopte ik mijn oude en mijn nieuwe identiteitsbewijs in een portemonnee. Daar zaten ze een tijdje met zijn tweeen tot ik mijn portemonnee weer kwijtraakte.
De volgende dag werd ik gebeld door de politie: ze hadden hem gevonden. Maar waarom had ik er twee? Ik kon hem die dag op komen halen helemaal in Rotterdam Zuid.
Ik was ontzettend brak en ik had niet geslapen dus ik voelde me nog helemaal wazig en alsof ik van alles fout aan het doen was. Waar je je op zo’n moment gewoon niet wilt bevinden is in een politiebureau.

Mijn oude identiteitsbewijs werd ingenomen. We waren weer met zijn tweeen. Mijn identiteitsbewijs en ik tegen de wereld. We waren dolgelukkig samen. Alhoewel ik er op die foto uit zag alsof ik uit een TBS-kliniek was ontsnapt.
Helaas, de chaotische kwijtraakziekte bleef niet ongenadig en even later raakte ik weer mijn portemonnee kwijt. Toevallig had ik net die dag mijn bankpas en ov-chipkaart los in mijn tas gestopt, maar de rest was ik kwijt. Onder andere het pasje wat ik het minst graag wil kwijtraken: mijn ID. Alweer.
De laatste keer dat ik hem zag was in mijn portemonnee, ik zat op een bankje en haalde er een vloetje uit. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat ik zo dom was om hem daar te laten liggen, maar ik zou het anders ook niet weten. Hij was gewoon verdwenen.

Toen ik weer (eindelijk, na maanden) een nieuwe ID ben aan gaan vragen, werd er aardig pissig gereageerd. “Dit is al je derde vermissing, he”, zei een chagrijnige baliemedewerkster.
“Ja, weet ik”, antwoordde ik. Vertel mij wat.
Na iedere vraag en kort antwoord viel er een stilte. Er was toetsenbordgetik te horen. De mevrouw liet duidelijk merken dat ze mijn slordige gedrag niet kon waarderen.
Nu bleek het ook nog eens zo te zijn dat als ik hem nog een keer kwijt raak, het zomaar zou kunnen gebeuren dat me een paspoort geweigerd kan worden. Wat dus betekent dat ik de EU niet meer kan verlaten.

Iedere keer dat ik een nieuwe ID heb aangevraagd, heb ik keurig een boete betaald. Dus waar is dit nou weer voor nodig? Verdienen slordige, chaotische mensen het niet om de wereld te verkennen? Blijkbaar kunnen ze het zomaar maken om je af te sluiten voor een heel groot deel van de wereld, alleen maar omdat zij verzonnen hebben dat je geen dingen kwijt mag maken.
Ik vind het ook niet leuk om dingen kwijt te raken, elke keer weer hetzelfde verhaal. Alles lijkt zomaar te verdwijnen terwijl ik het dan drie seconden eerder nog in mijn handen gehad heb. Maar heb ik als chaotisch persoon niet al genoeg te lijden?
Een tijd lang geen toegang tot clubs, het niet meekrijgen van drank en sigaretten. Dan ben je twintig, maar dan heb je er niets aan. Vooral niet met die nieuwe drank en tabaks wet – al werd ik daarvoor vaak ook al voor vijftien aangezien in de supermarkt.
Steeds maar weer nieuwe sleutels, telefoons, pasjes enzovoorts moeten halen, iedere keer paniek voelen wanneer ik erachter kom dat het weer zover is en dan straks ook nog eens een beperkt bestaan. Tenminste, ik ga er vanuit dat ik hem ooit nog wel een keer kwijt raak. Niet dat ik zo’n gigantische reizigster ben, maar toch, misschien ooit.

Gelukkig heb ik volgende week weer een ID en voor een pasfoto is de foto best oke. Ik kan weer overal naar binnen, ik hoef niet meer persee plekken te mijden waarvan ik weet dat er om legitimatie wordt gevraagd, ik hoef niet meer moeilijk te doen om sigaretten of alcohol te krijgen, daar gaat het om. Om de rest maak ik me later wel een keer druk. Als ik hem weer kwijt ben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *